İnsan Kendisiyle Bir Olmadan…

“Birlikte yaşamak” genellikle iki veya daha fazla insanın bir birlik haline gelmesi olarak tanımlanır. Ancak bana göre başka insanlarla uyum içinde yaşayabilmenin ilk ve en önemli ön koşulu, insanın önce kendisiyle birleşebilmesidir.

Benliğimiz tek parçadan oluşmaz. İçimizde farklı kaynaklardan beslenen, bizi kontrol etmeye çalışan bir sürü ses konuşur. Buradaki en kritik eşik; o seslerin her birinin “ben” olmadığını, asıl “ben”in o sesleri fark eden ve izleyen gözlemci olduğunu kavramaktır. Zira içimizden geçen her arzuyu ya da düşünceyi eyleme dökmeyiz. En azından öyle olmasını umuyorum.

Fakat bu sesleri yıllarca kendi öz sesimiz sandıysak, ciddi bir kafa ve duygu karmaşası yaşamamız kaçınılmazdır: “Ben gerçekten ne istiyorum?”

İşte tam da bu yüzden, Bütün Kolektif’te “Birlikte nasıl yaşanır?” sorusuna yanıt ararken, ben meseleye biraz daha geriden bakmayı tercih ediyorum. Başkalarıyla nasıl yan yana geleceğimizi sormadan önce, durup şu temel soruyu sormamız gerektiğine inanıyorum:

İnsan kendiyle birlikte nasıl yaşar?

Kendiyle yaşayabilen insan, sadece “iyi” ya da “aydınlık” taraflarıyla barışan değil; gölgesini, kırgınlıklarını ve içindeki karanlığı da reddetmeden hepsiyle bir ahenk kurabilen insandır. Kendinle yaşamak, kusursuz olmak değil; kendi zıtlıklarının efendisi olabilmektir.

C.G. Jung’un dediği gibi:

“Aydınlığı hayal ederek kimse aydınlanmaz; insan ancak karanlığın farkına vararak aydınlanır.”

Kendi gölgesinden kaçmayan, onunla oturup konuşabilen insan; başkalarının da karanlığına tahammül edebilir. Kendinle ahenk içinde yaşamak, dışarıdaki tüm uyumun ilk adımıdır.