Bedenin hafızası

Bir kokunun on yıl öncesine götürmesi, tanıdık bir sesin omuzları kasması, bir odaya girer girmez gelen nedensiz huzursuzluk. Aklımız bunları açıklayamıyor; beden çoktan hatırlamış oluyor. Bir şeyi unuttuğumuzu düşündüğümüzde çoğu zaman onu yalnızca konuşulabilir olmaktan çıkarmışızdır. Mart ayında bedeni bir konu olarak değil, bir tanık olarak ele alacağız. Ne hissettiğimizi sormadan önce nerede hissettiğimizi soracağız: boğazda mı, göğüste mi, ellerde mi. Cevabı olmayan bir soru değil bu; yalnızca cevabı kelimelerden önce geliyor. Beden bir arşiv gibi çalışıyor ama alfabetik değil. Kayıtlar tarih sırasına göre değil, benzerliğe göre duruyor: bugünkü bir omuz teması on beş yıl önceki bir başkasını çağırabiliyor. Bu yüzden tepkimiz çoğu zaman içinde bulunduğumuz ana değil, ona benzeyen bir başkasına ait oluyor. Buluşmada uzun anlatılar yerine kısa denemeler olacak; konuşmak isteyen konuşur, susmak isteyen susar. Kısa tutuyoruz. Bazı metinler okunmak yerine denenmek istiyor; bu da onlardan biri.