Bakmak ile görmek arasında

Müzede bir tablonun önünde ortalama yirmi saniye duruyoruz. Bakıyoruz, adını okuyoruz, geçiyoruz. Bakmak bu kadar: gözün yüzeyde gezinmesi. Görmek ise başka bir şey istiyor: zaman, sessizlik ve biraz da cesaret. Görmek, gördüğümüz şeyin bizde bir yer açmasına izin vermek. Bir resim bazen bir soruyu, bazen unuttuğumuz bir duyguyu geri getirir. O an rahatsız edici olabilir; belki de bu yüzden hızlı geçeriz. Psikanalitik açıdan bakış hiçbir zaman nötr değildir. Neye baktığımız kadar neye bakmadığımız da bizi anlatır. Bir sergide hangi işin önünde yavaşladığınıza dikkat edin; orada size ait bir şey duruyordur. Bu ay çemberde bununla kalacağız: bakmayı yavaşlatınca ne görünür oluyor? Cevabı aramıyoruz; sorunun açtığı yerde durmayı deniyoruz.